Ze bleef lachen, maar leek me niet meer recht in de ogen aan te kijken. Toen zag ik dat haar glimlach helemaal niet voor mij bestemd was, maar voor de jongen achter me, die zich langs mij wurmde om het meisje te bereiken. Een seconde later waren die twee met elkaar in gesprek en stond ik weer verloren in de menigte. En ik werd klein. Ik besefte dat cafe Ons Kent Ons geen plek was voor mij. Ik parasiteerde op de goede sfeer. Ik voelde me schuldig omdat ik ruimte innam. Na een tijdje roerloos stil te hebben gestaan heb ik mezelf uit het cafe verwijderd.