Normaal gesproken ben ik te diep in mijn eigen gedachten verzonken, maar soms zie ik plotseling hoe slaapverwekkend saai ik voor anderen moet zijn. Wanneer ik mezelf zo zie, krijg ik medelijden met iedereen die met mij te maken krijgt. Mijn matte blik. Afwezig. Apatisch. De inspanning die de ander moet leveren om nog iets menselijks in mijn woorden te herkennen. Het lijkt me doodvermoeiend.