Er zijn weer huilende mensen op t.v. Ze hebben spijt van iets wat ze niet helemaal hebben onthouden. Ik haat zulke programma's, maar blijf staren naar die mensen. Ach, het is al weer afgelopen. Nu komt het beste stukje: alle omhelzingen in slow-motion achter elkaar, met een gevoelig muziekje.

Het is te makkelijk en te flauw om commentaar te geven. Ik ben gewoon jaloers. Jaloers op die domme mensen die tranen voortbrengen. Ze kunnen zich volledig overgeven aan hun emoties. En dat betekent dat ze ook in staat zijn om te genieten.

Ik kan mezelf nooit serieus nemen als ik probeer te huilen om een onduidelijk verdriet. Ook wanneer ik zomaar vrolijk ben, werk ik mezelf tegen, want vrolijkheid is toch altijd tijdelijk en zonder reden. Zo leid ik het meest stabiele leven met de minste betekenis. Tijd voor een soap.