Ooit bedacht ik een theorie over de relativiteit van geluk. Het kwam erop neer dat je je in wezen niet goed of slecht voelde, maar beter of slechter dan voorheen. Dit opende een nieuw pad naar geluk: door mezelf zo diep mogelijk te deprimeren. In de opluchting daarna zou ik iets ervaren wat geluk moest zijn. Het blijft mijn favoriete theorie.