Twintig minuten. Minstens. Misschien heb ik wel een half uur voor de televisie gestaan, wachtend op een goed moment om dat ding uit te zetten. De laatste beelden. De laatste woorden. Die zijn het belangrijkst van de hele avond. Omdat die het langst blijven hangen. Niet als gedachten. Niet om hun inhoud. Maar als echo's van waarnemingen gonzen ze in mijn hoofd: "en voor een intense work-out voeg je wat weerstandsbanden toe... voeg je wat weerstandsbanden toe... weerstandsbanden toe..."

De knop had ik al ingedrukt. Als ik hem losliet, zou het afgelopen zijn. Maar wanneer? Niet midden in een zin, want dan vraag ik me altijd af hoe die eindigt. Ik krijg geen rust voor ik alle mogelijkheden, die eindeloos zijn, op een rijtje heb. Intussen is het te laat om de t.v. weer aan te zetten voor het goede antwoord.