Het is weer zo'n dag om eindeloos te twijfelen. Die twijfel is meer dan een onvermogen om een keuze te maken. Iets in me weegt de opties af en kiest feilloos datgene wat het meest in mijn nadeel is. Bij iedere tegenligger op straat kan ik maar niet beslissen aan welke kant ik zal passeren. Tegelijkertijd blijf ik mezelf zo manouvreren dat ik constant in de weg sta. Bewust ben ik een en al twijfel, maar onbewust beschik ik over een bovenmenselijk reactievermogen.

Ik sta versteld van al die nieuwe mogelijkheden die ik in de simpelste keuzen ontdek. Terwijl ik nog twijfel tussen aardappels en rijst, moet ik denken aan pannekoeken, gebakken banaan, crackers met sardientjes, of een falafel in het centrum. Zo gaat dat de hele dag door, zonder dat ik iets gedaan krijg.

Het is alsof een kwade hersenkwab zich tegen me heeft gekeerd en in m'n achterhoofd ligt te schudden van het lachen. Ook op dit moment, om de worsteling met de zinnen van deze tekst, die ik niet had hoeven schrijven.