 |
|
|
|
Vanochtend probeerde ik
eindelijk die extra haartjes tussen m'n wenkbrauwen weg te halen. Het
vergde wat oefening om goed te coördineren met de pincet en het
spiegelbeeld, die schijnbaar zo eenvoudige verlengstukken van het lichaam.
Maar ik kreeg het onder de knie. Mijn wenkbrauwen waren van elkaar gescheiden,
zoals wenkbrauwen horen te zijn. Ze
waren nog niet volkomen symmetrisch, dus plukte ik nog wat haartjes
weg. Dat zijn van die dingen waar je eigenlijk zo snel mogelijk mee
moet stoppen. Geen enkel mens is volledig symmetrisch.
Maar het ligt nu eenmaal in de menselijke aard -in ieder geval in mijn
aard- om dit na te streven. Ik ben een perfectionist
in het kleine, het nutteloze, het absurde, omdat perfectie daar bereikbaar
lijkt.
|
  |
