Het zijn van die zeldzame momenten dat ik me op m'n gemak voel tussen mensen. Het zijn mensen die zich niet volledig bewust zijn van alles en daarom des te meer trouw zijn aan hun eigen aard. Iets wat als afwijkend wordt ervaren door normale mensen. Verstandelijk gehandicapten hebben vrijstelling van de sociale druk ergens aan te moeten voldoen. Door mij hiertussen te mengen, geniet ik even hetzelfde voorrecht.

De badmeesters en -juffen, die ik er normaal van verdenk over mij te praten, letten niet op me. Het is heerlijk. Als ik tijdens de recreatieve uren zou zwemmen, zouden die zich afvragen: "Is die jongen wel helemaal goed?" Nu vragen ze zich hoogstens af: "He, zou die jongen misschien normaal zijn?" Een veel prettiger idee.

Nu maak ik me alleen zorgen over de begeleiders van de verschillende centra. Die kijken regelmatig naar me en komen steeds vaker met elkaar in gesprek.