Het besef dat ik ben, voelt aan als een steentje in mijn schoen.

Wanneer ik spreek, leidt mijn stemgeluid me constant af. Mijn beweging verliest alle natuurlijke soepelheid zodra ik mijn ledematen zie bungelen. Merk ik dat ik afdwaal, dan moet ik mijn gedachtengang weer terug volgen. In slaap vallen is al helemaal onmogelijk zonder mezelf uit het oog te verliezen.

Ik zou een tevreden mens zijn als ik mijn eigen bestaan uit mijn hoofd kon zetten.