|
Toch was het niet niks. Nee, er is iets gebeurd en het was heel wat. Iets waarover je zou opscheppen of waarvoor je je zou schamen, als je nog wist wat het was. Misschien moet ik het niet forceren. Als ik er niet zo mee bezig ben, drijft de herinnering vanzelf boven. Laat ik een kopje koffie nemen. Ja. Dat zal ik doen. Een lekker kopje koffie met een speculaasje. Dan zal ik in mijn luie stoel t.v. kijken. En ik zal me niet druk maken over die wandeling over dat landweggetje, de plotselinge steek in mijn dijbeen, het ontwaken bij zonsondergang, de bonkende koppijn, het kleine, diepe wondje in mijn been en het zacht bliepende apparaatje in mijn nekvel.
|
|
|
