De stoeptegels, gezien vanaf de twaalfde verdieping... Het donkere water aan de overkant... Een naderende trein... ben niet bang voor de dood, maar ik begin me er toch aan te storen dat hij zich overal aanbiedt.

Zoals al mijn talenten, is ook dit vermogen om overal de dood in te zien volkomen nutteloos. Het is een mogelijkheid die steeds even moet worden overwogen, al weet ik dat ik er nooit voor zal kiezen. Ik heb nog nooit een keuze gemaakt waar ik niet op terug kon komen.

En wat als het me overkomt? Dan ben ik nog even machteloos als ieder ander. Stel: ik word getroffen door een komeet. Het enige voordeel wat ik dan heb -voor zover het een voordeel is te noemen- is dat het me niets verbaast.