Twintig minuten. Minstens. Misschien heb wel een half uur voor de televisie gestaan, wachtend op een goed moment om dat ding uit te zetten. De laatste beelden. De laatste woorden. Die zijn het belangrijkst van de hele avond. Omdat die het langst blijven hangen. Niet als gedachten, niet om hun inhoud, maar als echo's van waarnemingen gonzen ze in mijn hoofd:

"en voor een intense work-out voeg je wat weerstandsbanden toe... voeg je wat weerstandsbanden toe... weerstandsbanden toe..."