De knop had ik al ingedrukt. Als hem losliet, zou het afgelopen zijn. Maar wanneer? Niet midden in een zin, want dan vraag ik me altijd af hoe die eindigt. Ik krijg geen rust voor ik alle mogelijkheden, die eindeloos zijn, op een rijtje heb. Intussen is het te laat om de t.v. weer aan te zetten voor het goede antwoord.

Zo stond ik dus vast. Alsof ik een handgranaat vasthield, waar de pin al uit was getrokken en die, zodra ik hem los liet, tot ontploffing zou komen.