Het is weer zo'n dag om eindeloos te twijfelen. Uiteindelijk kan ik best kiezen, maar kies steeds het verkeerde. En het verbaast me steeds minder. Iets in me weegt alle mogelijkheden af en kiest feilloos datgene wat het meest in mijn nadeel is. Kom ik iemand tegemoet, dan kan ik onmogelijk beslissen aan welke kant ik zal passeren. Tegelijkertijd blijf ik hem optimaal voor de voeten lopen. Hij opzij: ik in de weg. Nooit ben ik zo alert.

En dat verbaast me het meest. Dat onbewuste vermogen. De vastberadenheid waarmee ik mijn kop stoot tegen alles wat maar hard genoeg is, als een walnoot die zijn roeping heeft gevonden. De volharding die een ander tot aan de top van een organisatie leidt, gebruik ik om mezelf tegen te werken.

Ergens zal ik daar wel lol in hebben, maar daar ben ik me weer niet van bewust.