Het is eruit! heb een gedicht geschreven.

Het gaat over een eenvoudige man die door een lang verdrongen oerdrift argeloos wordt losgerukt uit zijn gedachteloze alledaagse beslommeringen en een noodzakelijk pijnlijk -maar ook verhelderend en mogelijk zelfs bevrijdend- inzicht krijgt in zijn netelige positie:

Zie de vogel, ver boven je.
En wees de vogel die op je neerkijkt.
Op die man daar beneden.
Die man op wie je neerkijkt.

snap je?

 
Ode aan de liefde Als de ochtend weer Gruwelijk aanbreekt De donkerte en de kou Trotserend gapend en Worstelend de weg naar De tandenborstel zoekt De douche soms vindt De sokken van gisteren Ontbijt door de strot Cornflakes Met water en pillen Spoelen en kokhalzen Het gekrab van de ramen De koude knokkels De file de gevechten Met maloten als ik Op weg naar Het lange gezicht Van de baas en de rest De mappen het papier Computer loopt vast De telefoon het gezeur De ellende de sleur De pijn van bestaan Van werkend Doodgaan Clear your mind of worry. If you were to see clearly, you'd see there's no hurry. Clear your heart of broken pieces to make more room for new love to enter into. Say goodbye, to the doom. Sip your coffee like it were the last cup of inspiration, morning would bring today. Vaarwel Er zit een poëet in mijn reet POETE MAUDIT In een wereld waar Mens geboeid chat en surft en schermpje kijkt, is de poète maudit onbestaand, de dichter heeft hernia. Ik neem het boekje uit het rek. Wie heeft thee gezet? Koffie graag. De dichter schrijft: ''Ik ben een god in 't diepst van mijn gedichten.'' De dichter klankbord voor rebel, revolte, revolutie, met chaos dreigen, splijtzwam. Ik zet het boekje in het rek, plooi het woord tot macht, genadestoot, spiets het aan de bomen in mijn droom, de letters huiveren, vallen, blank is het land der dichters. Het boekje in het rek pijnstoot een gil, hernia weet je nog? De dichter is dood, ik overleef. De bib sluit vrijdag om acht.