| Ik voel de druk bij me opborrelen, als een vulkaan wil ik uitbarsten en alles om me heen vernietigend met als lava verwoestende woorden en daden. Om de verwachtingen die niet uitkomen, om de beloftens die ze braak het leven dat me niet bevalt. Maar na de eerste woorden, neemt de druk af en krijg ik een beetje controlle over het ontevreden gevoel, wat na een kleine uitbarsting niet is verdwenen en wacht op zijn volgende kans. Het moment waarop het los kan barsten.
|
|