| Zaterdagmiddag, dan heb je een paar uurtjes fijn gewinkeld, een stapeltje dvd’s gekocht, boekjes gekeken en even, met een mooie roze suikerspin in de hand, tien minuutjes staan kijken naar de drummer op het grote plein. Het weer was goed, de mensen gaven gul, de muzikant leek gelukkig en iedereen had het naar zijn zin. Tot zover de pais en de vree want een half uur later stonden we stil op treinstation nr.3 van de 5. Is er weer zo’n höfter (echt niet de eerste keer dat me dit gebeurd) die een volle trein vertraagd. Deze Nederlander weigerde het treinstel te verlaten, de conducteur kon op zijn kop gaan staan. De meneer schreeuwde en tierde en probeerde ook ons, brave tweede klassers, mee te krijgen aan zijn kant van het verhaal.
|
|