| al lijkt het daar soms even niet op: het is al heeeel lang geleden dat ik een terugval had -en dit keer, zo minimaal, kon ik er gewoon mee reizen. één héél klein niet meer verwaarloosd spiertje. de wervels bewegen weer. maar op het allerlaatst, met zware tassen op een koud station, de weg naar huis, fietsend, regen, lang stijf geslapen, nog strak van een confrontatie met gestoord stuk familie moet ik toegeven: ik ben aan ontspanning toe. even pauze tussen de insecten. vreemde beesten die geen ruggewervel horen te hebben. dat moet toch wel heel anders voelen, zacht vanbinnen, schild naarbuiten.
|
|
