eerst even een van mn spontaanaanwaaiende levenstaken vervuld. bij horzel gebleven, wat vastgehouden, de arme, en toen het gedaan was heb ik haar wat verderterug begraven. ze had haar steen blijkbaar allang in de bestelling, die stond om één minuut voor twaalf al klaar in de opslag. mijn eigen steen blijft ook, voor later; die blauwe ledjes kunnen zó vervangen. dit kerkhof is geweldig, met altijd kaarsjes aan. jammernou dat die appelbloesem nep is. ze was gelukkig, zei ze nog, de horzel. en of ik loesje wilde verwittigen. die draagt haar nakomelingen en zal daar nog een tijdje onder lijden. horzel kan er niks aan doen, haar passievolle leven is gelukkig kort. en die loesje had zich bij zijn bladluizen moeten houden. wat deed hij ook op dat rund..?
www.liesbethdijkman.nl/digitaart/voorbeelden/IM.htm
|
|
