| ik denk dat ik anderen nodig heb om mezelf te leren kennen, in m'n eentje kom ik er letterlijk en figuurlijk niet uit, ik verlies zoveel tijd aan mijn ziekte. ik dissocieer, derealiseer en depersonaliseer, ik prakiseer en ik ontbeer maar ik realiseer niets. een 40 urige werkweek is niets vergeleken met een zieke week van 168 uren vol stemmingschommelingen, angstaanvallen, psychotisch gedrag en dwanghandelingen. het is toch triest dat ik handenvol medicijnen nodig heb om er maar geen einde aan te maken, ik heb angst om te leven, problemen met de 3 grootste levensbehoefte; slapen, eten en intermenselijk contact. ik voel me een grote hoop stinkende blubberstront en dan niet eens veilig in de berm, maar midden op de weg zodat ik spetter als er een auto overheen raast. och gut, het is weer zover, ik voel me weer eens zielig hoor, nou toevallig sta ik nog steeds, met morgen weer een dag vol nieuwe kansen...
|
|