Geen zin om naar buiten te gaan,
me te wassen,
kleren op te ruimen.
Al weken niet.
Mijn dagelijkse routine wordt steeds eenvoudiger.
De ruimte
waarin 
me beweeg steeds kleiner.
Er zijn maar een paar plekken in mijn woning waar ik nog kom.
Bed, wc,
aanrecht,
computer.
De bank zou mogen verdwijnen.
Evenals de tafel, de kast, het wasrek, de telefoongids.
En veel van de rest.
Het zou leeg zijn.
Overzichtelijk.
Maar ik zou die dingen allemaal naar buiten moeten sjouwen.
En buiten kom ik niet.
Bovendien maakt het niets uit.
