Commentaarbeste auteur geniaal!filosof Ik vind dat u een biezondrenswaardige opmering maakt. In een uw reaktie laat u de schijver schiftelijk weten een Perfecte levensfilosofie te hebben. Aan het ijden van uw betoog sluit u het stuk af met drie prachtig verstilde punten die tot uitdruking geven een: overpijnzing en een inrilevante mastrubatie...erg mooi dank uPerfecte levensfilosofie... ........................................ Als de een komt te overlijden, dan draagt de familie zelf de zorg voor het ''legen'' van de kamer. Als de volgende ''cliënt'' die kamer wil, zal de familie zelf de zorg dragen voor het inrichten dan wel klaar maken van die kamer. De zuster heeft namelijk wel andere dingen te doen.Jogchem Heel mooi geschreven, misschien zelfs briljant door je klare taal, en het onderwerp, ja ... ik zou je vanalles willen vertellen over wat ik denk hierover, nou ja vertellen, op z'n minst een aantal links geven ... maar dat kan ik je beter meelen. Gegroet! ;-)wat een goeie conclusie dat is ook precies waarom ik altijd de hele zooi onderknei, ik noem het zelf ''kleinduimpje complex'' maar sporen achterlaten, littekens sparen, karakter wordt gemaakt door sporen, en ik laat ze altijd achter uit angst om vergeten te worden...over ego's gesproken.
 

 

heb een probleem met vergankelijkheid. Of beter gezegd: vergankelijkheid en ik kunnen het niet goed met elkaar vinden. Ik vermoed dat het gevoel wederzijds is, want vergankelijkheid heeft mijn ondergang ten doel gesteld.

Wat ik vergankelijkheid met name aanreken is dat het me, buiten mijn wil om, dingen ontneemt. Niet in de laatste plaats mijn leven. Maar laat ik mijn onvrede niet toespitsen tot een onwil om te sterven, wat zou wijzen op angst voor de dood, gevolgd door oplossingen als acceptatie of het voorspiegelen van troostende paradijzen of nieuwe levens. Dat is te makkelijk. Nee, het is meer dan dat. Dingen gaan stuk en dat wil ik niet.

Ik heb nooit begrepen waarom mensen bloemen kopen en vrolijk de onvermijdelijke aftakeling daarvan afwachten. Herhaaldelijk. Dat je bloemen mooi vindt en even niet vooruit denkt, kan ik me nog voorstellen, maar een mens zou dan toch leren. Een huis vol bloemen voelt voor mij als een bejaardenhuis, waar de dood de meest trouwe visite is. Zoals een geroutineerde zuster een vrijgekomen kamer inricht voor een nieuwe cliënt, zo wordt de vaas weer vlijtig omgespoeld voor de volgende bos van hun wortels weggerukte bloemen.

Dit schetst ongeveer hoe ik de meeste dingen zie. Vermoedelijk, of hopelijk, wijkt het af van de gangbare blik. Dat sterkt me in de hoop op een nieuw inzicht waardoor ik me kan aansluiten bij een meer onbezonnen beleving van de dingen. Dingen die stuk kunnen gaan.

Dingen die onvermijdelijk stuk gaan, eindigen, aflopen, verleppen, sterven of over datum raken. Als in de bioscoop de titel opdoemt en de hele zaal zich verheugt op het verhaal, zie ik de aftiteling al voor me. In elk mooi voorwerp, elke waardevolle beleving, zie ik het einde daarvan. Alles wat ik aanraak verpulvert en valt uiteen in hoopjes stof.

Hoe meer ik me ertegen verzet, hoe sneller het verval zich in mijn gedachten voltrekt. Dit mechanisme legt onmiddellijk het probleem bloot. Ja hoor, het is weer eens mijn vrije wil die de ellende aanjaagt: ik zie dingen stuk gaan, omdat ik niet wil dat ze stuk gaan.

De oplossing is eenvoudig. Als ik niet krijg wat ik wil, dan wil ik maar wat ik krijg, zodat ik me verder nergens druk om hoef te maken. Dus verwelkom ik nu iedere kras, scheur, schimmel en barst. Sterker nog: om mezelf te overtuigen dat mijn vrije wil slechts toevalligerwijs overeenkomt met het onvermijdelijke, neem ik zelfs actief deel aan de vernietiging. Sindsdien gaat alles precies zoals ik wil en geniet ik meer dan ooit van de dingen om me heen.

Vergankelijkheid en ik zijn dikke maatjes.